miércoles, 30 de marzo de 2016

DEDICADO A TODAS AS DESARRAIGADAS DO PLANETA TERRA




 “Desarraigar a otros es el más grande de los crímenes; ...”. (Peter Handke La doctrina del Sainte-Victoire, 1980)  

María Elvira Fernández López desembarca do Monte Rosa tal día como hoxe, o 30 de marzo de 1937, no porto de Buenos Aires onde casa co seu noivo Luis Seoane.





Nesas figuras pintadas nas paredes,
que semellan que agardan, probes, limitadas, labouriosas,
entrego o meu mensaxe. Esa mestura de ensoños e de tenrura
que o pobo lonxano, esquecido de mín, ourentóu.
Rubido no andaime, a moitos metros do chan,
tencionando dibuxar nas paredes imáxens que me socedan,
que poidanse escavar pasados mil anos
antre colunas crebadas, xoias e útiles de traballo.
Falo con min mesmo. Pecho os ollos e podo ver
dende esta cidade antre serras espidas, mineraes,
as froles bermellas de mapoulas á beira de océano,
os outeiros verdes, os carballos, os muros de pedra,
o niño escondido do melro, as vacas bermellas,
a aboa co fío da roca antre os dedos.
I escoito en min unha vos lonxana, escura, senlleira,
unha vos desaparecida…
(Luis Seoane, fragmento do poema DESTERRADOS, (San Juan, cidade, 1955)




…¿Y cómo van a desterrarme entero,
si es mi cuerpo figura de tu polvo,
si mis huesos son barro de tus eras
y la sal de tu mar está en mi piel?...
(Lorenzo Varela, fragmento do poema DESTIERRO, 1942)


No hay comentarios:

Publicar un comentario